Capítulo50

FuesolodespuésdequeLourdesregresóalpaís,queLauraSuárez,laprimadeFidel,duranteunadiscusión,revelóInverdad.Ahifuecuandoellaseenteró….

Vaya,asiquesóloeraunreemplazoparasuexnovia.

NoeradeextrañarquealprincipioFidelnoquisieracasarseconella,perodespuésdeverlaunavez,accedió.

ResultabaqueeraporqueellaseparecíaaLourdesporloquefinalmenteaceptó.

Suhermanateníarazóneninsultarlo,Fidelerarealmentedespreciable.

Lausócomounreemplazoparacasarseconella,luegosesintióculpablehaciasuexnoviaylatratócomounamuletoencasa,seengañaba asímismocreyendoquetodavíaestabasiendofielasuexnovia.

¡Quévirtuosoera!Guardósucastidadporsuexnoviaduranteunaño,yahoracreíaquehabíavistolaluzalfinaldeltúnel.

Enesemomento,ErikaestabainmensamenteagradecidadequeLourdesleenviaraunmensaje,esoevitóqueFidel,eseperroencelo,lamanchara.

ProbablementeFidelestabaansiosopor reunirseconsuexnoviaenesemomento.

Lamirada deErikacayósobrelapuertadelbañoyseoscureciósilenciosamente.

Pensoquealfirmarelacuerdodedivorciosincambiarsuexpresión;yahabiadejadoatrásaFidel,yquecualquiercosarelacionadaconélyanoleimportaria.

NoesperabaquelaaparicióndeLourdesyelapurodeFidelporirsetodavialehicieradolerelcorazón.

CuandoFidelsaliódeladuchayvioaErikasentadatranquilamenteenlacamapensativa.

Pareciaquealgoenellahabíacambiado,peroalmirarlamásdecerca,pareciaquenadahabíacambiado.Nosemolestómásenhablarconella,sabíaqueunapalabramásconesamujeryledoleriaelhígado.

Despuésdecambiarse,sepreparóparasalir.

Enelmomentodeabrirlapuerta,nopudoevitarmirarhaciaatrásaErikay,recordandolasinstrucciones.delmédico,ledijo:

“Notemojeselpie,nocaminessinnecesidad,sinecesitasalgo,llamaaNoemi“.

“Entendido“.

Erikarespondióconsuexpresiónhabitual,nosevolteóamiraraFidel.

DespuésdequeFidelsefue,ErikaseanimóyllamóaNoemiparaquelellevaralaropa.

гора.

“Señora,supieestábastantelastimado,mejorquédeseenlacama descansando.Sinecesitaalgo,sólollámeme“.

Noemi,alverqueErikaestabavestidaparasalir,comosifueraadejarellugar,nopudoevitardecir.

“Si,descansarébien“.

ErikaabrochólosbotonesdesuropayledijoaNoemi:

“Consiguemeuntaxi,meiréacasa“.

“Señora,¿usted…todavíaestáenojadaconelseñor?“.

Noemipensóqueestavez,despuésdequeFideltrajeraaErikaaLaCasadelCantodelMar,noseiríade

nuevo.

Despuésdetodo,laseñora amabamuchoalseñor,yahoraqueteníaunaexcusaparaquedarse,¿cómopodriaquererirse?

ErikalevantólavistahaciaNoemiysonrió:

“¿Enojada?Medivorciédeél,aquínotengonadamio,ynoesbuenoquemerecupereaquí“.

Sinoseibaprontodeallí,cuandoFidelregresaraconLourdes,susituaciónseríaaúnmásincómoda.

NoemínoentendíaloqueErikaestabapensando,pensabaqueestabaactuandoporcapricho,loquedejóaNoemisinsaberquéhacerporunmomento.

“Señora,dígamesinecesitaalgoyloorganizaré.DeberíaquedarseenLaCasadelCantodelMarpararecuperarse.Deestaforma,cuandoelseñorregreseypregunte,almenossabréquedecir“.

Erikacontinuóconloqueestabahaciendo,peronopudoevitarreirsealescucharlaspalabrasdeNoemi.