Capitulo17

EldisgustodeMarilyneraevidente:“SéquelaseñoraJiméneznolosapruebaaustedesdos,peroMateoesunhombreexcelenteylostratabien.¿Dóndemáspuedeencontrarunhombretanbueno?Escúchemeydejadepensardemasiado.MientrasMateonorenuncieati,ustedesdosestaránbien…”

Cristina parecíapreocupada:“Mamá,hepasadoporembarazos,abortosespontáneoseinclusoencarcelamiento.SiaMateonoleimporta,es mibuenasuerte.Perotambiénvisteloquesucedióeldiadenuestraboda.Élnodeberíahabersufridotodoesopormiculpa.Nopuedoarruinarsuvidapormipropiafelicidad.Mateomereceseramadoporunachicamejor

queyo…”

NosedieroncuentadequeMateoestabaparadoenlapuertaconmedicinasenlamano.AlveraMateo,MarilynrápidamentesacóaCristina.“Mateo,noteapresures.Quédateadesayunar“.

Mateoexudabauncálidoencantocaballerosocon untrajecasualdecolorclaro.SumiradapermaneciófijaenCristinadesdeelmomentoenqueentró.“Gracias,señoraLlerena“.

MirandoaMateo,queseguíasiendoamableycortés,Cristinadesayunoangustiada.

“Cristina,aquí“.

Despuésdeldesayuno,MateoconversóconEnriqueenlasalamientrasMarilynarrastrabaaCristinaaldormitorio.

Sacóunatarjeta bancariadelcajónyselaentregóaCristina.“Kellyacabadetransferir2.000dólaresaestacuentaelmespasado.Veycomprateunteléfonoyalgoderopadecentes.Yaesverano.¿Cómopodríaunajovencomotúnotenerropadecente?“.

LanarizdeCristinahormigueó,ylaslágrimasbrotaroninstantáneamentedesusojos.“Mamá,estaeslaasignaciónmensualqueKellylesdioatiyapapá.Nopuedotomarlaasí“.

MarilynpusoalafuerzalatarjetabancariaenlamanodeCristina.“Soloescuchame.Tenemosnuestroforidodepensiones.Ahoraquetu papáestádadodealtadelhospital,sologastaremosenmedicamentos.Jorgetodaviaestáenlaescuelasecundaria,porloqueaúnpodemospagarlo.Además,tambiénestátuhermana“.

“Mateovaavolverpronto.Puedesirconélytenerunabuenacharla…”

MarilynempujóaCristinafueradelapuerta.

Cristinayanopodíadejardellorar.SediolavueltayabrazóaMarilynmientrassollozaba;“Mamá,graciasportratarmecomoatupropiahija.Graciaspornodespreciarmedespuésdetodo…”

Marilynestabadesconsolada.LediounaspalmaditasenelhombroaCristina:“Niñaterca.Nodigasmásqueyanoeresnuestrahijabiológica.¡Desdeeldiaquetetrajimosdelorfanato,hassidonuestraamadahijaysiempreloserás!“.

ElcorazóndeCristinalatiadedolor.Quéafortunadafuedehaberconocidoaunafamiliaasiquela tratótanbien.

AlveraMateoenlapuerta,MarilynempujóapresuradamenteaCristinahaciaél.“Mateo,Cristinaquiereiralcentrocomercialacomprarunteléfononuevo.¿Porquénovasconella?“.

Mateoeraeducado.Cuandosefue,sedespidiódetodose inclusoayudóamoverlapeceradeEnriquealpatio.

DesdesupartidaenelembarcaderoDamasco,CristinayMateonosehabíanvistoenmásdeunmes.

Siendohombre,MateoeramuyconscientedeloquelesucederíaaellaenesosmesesconlaposesividaddeJoaquínhaciaCristina.

Veinteminutosdespués,elcochesedetuvoenelaparcamientosubterráneodeuncentrocomercialdeNavarra.Mateonoseapresuroasalirdelauto.“Cristina,sirealmentemerezcoseramado,esperoqueseastúquienmeame“.

Cristinasedesabrochóelcinturóndeseguridadysuspalabraslasorprendieronvisiblemente.Sinembargo,ellaentendiósuimplicación.

CristinasediolavueltayseencontróconlosojossincerosymelancólicosdeMateo.Sabiaquenodebíadarleningunaesperanzafalsamás.“Mateo,hanpasadotantascosasymispensamientosestabanrealmentedesordenados.Yanopuedoperturbartuvida.Nosomosadecuadoselunoparaelotro“.

La vozdeCristinaeradébil.Unavezquedecidiódejarlotodo,yanosesintióenredadaensucorazón.“Eresunabuenapersona.Nodeberiahaberaceptadoestarcontigoytraerteproblemas“.

Pensóquepodriacomenzarunanuevavidadespuésdesalirdeprisión,peroalgunascosassimplementesucedieronynosepodiandeshacer.Fuesufaltadeprevisión.

MateosiemprehabíaestadoaltantodelaexistenciadeJoaquínyprecisamenteporquesabíade lapresenciadeJoaquinhabíareprimidosussentimientosporCristinatodosesosaños.SabiaquenopodiacompararseconJoaquin!

Peroyaeradiferente.Joaquinnolaamabaenabsoluto.

MateoseacercóytomólamanodeCristina.Sumiradaeratanafirmativacomosiempre.“Cristina,amaraalguiennoesunacarga.Estoydispuestoahacereso.¿Cómopodríapensarqueeresunacarga?¡Solomeodiépornoserlosuficientementefuerteparaprotegerte!“.

ElautorreprochedeMateoentristecióaCristina.Elhombreque teníadelanteeragentilycariñoso,porlotanto,eradificilnosentirsedesconsolado.PeroCristinapensóquenoteníaderechoaestardesconsolada.

Cristinaretirólamanoconcuidadoymiróporlaventana.“Mateo,heterminadolascosasconél.Lamento loquepasóantes.Enestemomento,soloquieroestaralladodemispadres,encontraruntrabajoymantenerme.Todavíapodemosser

comoantes“.

“¡Noteobligaré!“.

MateointerrumpióapresuradamenteaCristinaantesdequepudieraterminarsuspalabras.“Sinoquierescontinuarconlaboda,respetarétudecisión.Tómateuntiempoparadescansaryteayudaréaencontraruntrabajo.SoloprométemequenomedejarásafueracuandovayaalaresidenciaLlerena“.

UnasonrisafinalmenteaparecióenelrostrodeCristinadespuésdemásdeunmes.Susojosdeciervabrillabanconlágrimasmientrassollozaba:“Mateo,gracias“.

Mateosiemprefueunapersonaasí.NuncapusoningunapresiónocargasobreCristina.

MateonoqueriaqueCristinapensaraensuspenuriaspasadas,asíqueseinclinóyleabriólapuertadelauto.

Cuandosusmiradassecruzaron,laexpresióndeMateoeraladeuncreyentedevoto.“Cristina,recuerdaesto,aunqueelmundoenteroteabandone,yoteamo.Estoydispuestoasoportareldolorportiyadedicartetodomitiempo.Esteamor,loaceptesono,siempreestaráaquí.¡Nadiepuedequitárteloodestruirlo,nisiquieratú!“.

ElamordeMateoporCristinaeraprofundoeinquebrantable.“Notepresionareniteobligaréatomarningunadecisión.Mientrasestésdispuestaaregresar,estaréaquíparati.

Cristinareiayllorabaalmismotiempo.“Tonto,yahedichoqueesimposiblelodenosotros.Noquierocasarme“.

MateolevantótiernamentelamanoparaenjugarlaslágrimasdeCristina.“Estábien,estábien.Sinmatrimonio,sinmatrimonio.Sisiguesllorandoasi,lagenteenelcentrocomercialpodriapensarqueteheestadomaltratando“.

Cristinadetuvosuslágrimasysaliódelauto.Peroantesde quepudierarecuperarlacompostura,miróhaciaarribayselencontróconunpardefamiliaresojosheladosdecolornegrocastaño.

Joaquínexudabaunauraescalofriante.Susojosseentrecerraronlentamentemientrassefijabanenlosojosrojose

hinchadosdeCristina.

Cristinainstintivamentediounpasoatrásypensó:“¿Porquéestáelaquí?”

AlverlaexpresiónsombríadeJoaquin,MateorápidamenteseestiróhaciaatrásysostuvoelhombrodeCristinaparaestabilizarla.“Notengasmiedo“.

LamiradapeligrosadeJoaquínsedesviólentamenteysecentróenlamanodeMateoenelhombrodeCristina.Suexpresiónerailegible.

Mateosedestacabaporsimismo,yafueraentérminosdefisico,aparienciaoantecedentesfamiliares.Sinembargo,eraincomparableconJoaquinparadofrenteaél.

Conunaalturade1.80,laherenciamixtaylascaracteristicasllamativasdeJoaquíneranimpresionantes.VestidoconuntrajedenegociosnegrodealtacosturaconunacamisadecuelloenVprofundodelmismoesquemadecolor,naturalmenteemanabaunairedefrialdadreal.Cadamovimientoquehacíaexudabalaarroganciadeunmiembrodelasfuerzasespeciales,eclipsandoinstantaneamenteacualquierotrohombreensupresencia.

CristinanoqueriatenermásinteracciónconJoaquin.SediolavueltayapartóaMateo:“Mateo,vámonos“.

Cristinanoqueríaquedarseallimástiempo.TeniamiedodequeJoaquinpudierahaceralgoterrible.

JoaquinviosaliraCristinayMateoantesusojos.Élsonrióyexudabaunauraindescriptiblementemalvadaypeligrosa.

Joaquinsubióasuautonegro.Pisóelaceleradorafondoygiróbruscamenteelvolante.

CristinayMateosegiraronsimultáneamentealescucharelsonido.

¡VieronelautonegrodeJoaquinchocarcontraelespejolateraldelautodeMateoysefueatodavelocidad!

Recompen