Capítulo42

LaspalabrasdeJoaquínhirieronaCristinamásqueclavarleunpuñalenelcorazón.

Cuantomásdolorsentia,másfríasevolvía suexpresión.

CogióelacuerdodedivorcioqueJoaquinhabíapuestosobrelamesadecaféyloleyódeprincipioafin.

Joaquindijoconsarcasmo:“¿Noquieresfirmarlo?“.

Cristinasesentóenelpisofrentealamesadecaféylomiróconincertidumbre.“¿Estássegurodequequieresquelofirme?“.

Joaquinencendióuncigarroydespreocupadamenteapoyólaspiernassobrelamesadecafé.“¡Nomeobliguesahacerunmovimiento!“.

Cristinapensó:“Bien“.

Cogiólaplumayfirmóelacuerdodedivorciosindudarlo.

Despuésdeeso,Cristinasesintióaliviada.

JoaquinviocomoCristinafirmabaelacuerdosindudarlocomositemieraqueseretractaradesuspalabras.Dijoenojado:“Deahoraenadelante,quédateaquíobedientemente.¡Nohablesmásdeesteasunto!“.

CristinasabiaqueestabaenunaposiciónpasivayJoaquineraterco.Elacuerdodedivorciohabíasidofirmado.LospadresdeMateoloenviarianalextranjerodeinmediato.MientrasélnovinieramásaDamasco,ellanoteníanadaquetemer.

CristinamiróaJoaquinconfrialdadydijo:“Joaquin,tútambiénfuistecriadoportuspadres.Unavezmeprometistequenovolveríasahacerlenadaamifamilia.¡Esperoquepuedascumpliresapromesa!“.

Derepente,Joaquindiounacaladaalcigarrilloyluegolopresionóenelcenicero.Bajólaspiernas,seinclinóytiródel cabellodeCristinaparalatraerlahaciaél.Alinstanteexplotódeira.“MentistesobretrabajarhorasextrasmientrastonteabasconMateo.¿Quiénerestúparanegociarconmigoahora?“.

JoaquinapretólosdientesymiróaCristinaconlosojosinyectadosensangre.Continuó:“¡Recordaréesto!“.

Derepente,laagarróporlabarbillaylaobligóamirarlo.“Tuvidanovalenadaamisojos.¡Simplementenoheterminadodejugarcontigo,perra!“.

Cristinasonrioconamargura.Susojosseencontraron,peronohabía calidezensusfríosojos.Semordióellabioinferioryfinalmentesequedóensilencio.

JoaquinmiróaCristina,quenolloraba,nogritaba,nihablaba.Sesintióirritado.

TomóelacuerdodedivorciodelamanodeCristinaysefue.

Joaquinapenasvolvióelrestodelosdias.Inclusosiregresabatardeenlanoche,semarchabadespuésdeutilizarla.

Pronto,eraelfindesemanaotravez.Cristinasedespertópasadaslasdiezyfuealacocinaaprepararsepasta.

Inclusosiestabasola,seasegurabadecomerbien.Yanoesperabaquealguienlacuidara.

Duranteeseperíodo,ibasolaaltrabajo,comiasola,ibadecomprassolaydormíasola.

Inconscientemente,sehabíaacostumbrado avivirsola.

Cristinasequedósolaencasalamayorpartedeltiemposinhablardurantetodoeldía.Ellasevolviómásymástranquila.

Mirandoelaguahirviendoenlaolla,Cristinapusodoshuevos.

Derepente,sesintióenferma.Apagólaestufaycorrióalbaño.

Despuésdevomitar,feardíalagarganta.

Cristinaestabacubiertadesudorfríoysederrumbójuntoalinodoro.

Despuésdevomitar,sesintióvacíaenelestómagoymuchomáscómoda.

Ellapensó:“¡Estesentimientoesmuyfamiliar!“.

Recompensas