Capítulo48

Joaquínsevelamalvadoydespiadado.Lasvenasensusrasgosfacialesycuellodesangremixtaestabanterriblementehinchados.

Derepente,losojosinocentesdeCristinacruzaronporsumente.AJoaquinleasombrabnelaguanteylafrialdaddesumiradaaveces.

Coniraensusojos,Jorgesepuso furioso.InstantáneamentearrebatóelarmaenlamanodeJoaquinmientrasésteúltimoestabaaturdido.

¡Boom!

Undisparoretumbóenelsolemneysilenciosocementerio

Jorgecayóhaciaatrás.

Todossereunieronalrededor.Nicolásrecogióelarmadelsueloysediolavuelta.Joaquinrecibióundisparoenelabdomenysucamisablancaquedóinstantáneamentemanchadadesangre.

LosrasgosfacialesylosmúsculosdesangremixtadeJoaquintemblabandeira.Susojosmarronesoscurosparecianemitirlucesdedestrucción,ysuauraviolentaeracomounabestiaprovocada.Cubriendolaheridadesuabdomen,JoaquinseabalanzórepentinamentehaciaNicolás.

NicolásnoesperabaqueJoaquinsiguieraatacandoinclusodespuésdelesionarse.ElarmaenlamanodeNicolásselallevóJoaquín.

ElfrenesiquesentíadeJoaquineraaúnpeor.

CubriólaheridadesuabdomenycaminóhaciaJorgepasoapaso.

KellyprotegióaJorgeyrápidamentepidióayudaasusfamiliares.Coneso,Jorgefuearrastradoaunlado.

Joaquinmiróatodosconlosojosinyectadosensangreydijoconcrueldad:“¡Fuerademicamino!“.

Noselocreía.

Detrásdeél,EnriquesaliócorriendodelhospitalconlaayudadeMarilyn.Enriquedijo:“Estámuerta.¡Aunquelahagaspedazosahora,yanosentiráeldolor!“.

Enriqueenvejeciódelanochealamañana.MirandolalápidadeCristinadesdeladistancia,sintióquesuspasoseranpesados.“¿QuéhizomalCristina?¿Porquénoladejasirinclusocuandoyaestámuerta?“.

Conlosojosinyectadosensangre,JoaquinsequedómirandolafotodeCristinaenlalápida.Apretólosdientesyapretólamandíbulaconfuerzacomosiestuvieraapuntoderomperlaenelsiguientesegundo.

Eldolorseextendióportodosucuerpo,loquelovolviócasiloco.

Joaquinpensó:“¡Asíes!Noquierodejarlair.¡Noenestavida!“.

SosteniendoaEnrique,MarilynlloróycasisedesmayóalverlalápidadeCristina.“Cristina,¿Cómopodrévivirenelfuturo?¿Porquénomeescuchaste?¿Quéhizoestehombreparamerecerquearriesguestuvida?“.

LatristezaeracontagiosayelllantodelafamiliaLlerenaconmovióatodosenellugar.

Calebseacercóconungrupodeguardaespaldas.AlverqueJoaquinestabaherido,seapresuroapedirleaalguienquefueraabuscarelbotiquíndeprimerosauxilios.“SeñorYzaguirre,

LosojosdeJoaquinestabanrojosylasvenasdelcuelloselehincharon.“Échalosatodos!“.

CalebmiróaNicolás,quenoestabamuylejos,enbuscade ayuda,yNicolástambiénpareciapreocupado.

AlverqueCalebnoactuódurantemuchotiempo,JoaquinapuntódirectamentealpechodeCalebconelarmaqueteniaenlamano.CalebsevolteóparamiraralafamiliaLlerenaydijoconrigidez:“¡Losiento!“.

Entonces,laescénaeramiserable,yaquetodoslosguardaespaldasahuyentaronalafuerzaatodoslosmiembrosdelafamiliaLlerena.

Kellyeraterca,perotuvoquereconocerlarealidad.NisiquieralafamiliaJiménez,lafamiliamásricadeNavarra,pudooponerseaJoaquin.LafamiliaLlerenanoeranadaparaJoaquin.

Kellygritó:“JoaquinYzaguirre,definitivamenteobtendrásturetribución!”.

Sinembargo,Joaquinsehablavueltocompletamenteloco.Sólopodiaverlalápidafrenteaélyqueriacavarlaélmismo.

Nolecreyóanadie

Todosfueronexpulsados,peroMateonosefue.

FueporqueJoaquinnoteníalaintencióndedejarloirenabsoluto.MiróaMateoconunacrueldadsanguinariaenlosojos.“¡Mateo,seguramenteteenterraréestavez!“.

Joaquinmiróalosguardaespaldasconunamiradaaterradorayordenóconfrialdad:“Caven!“.

AlverelcomportamientoalocadodeJoaquin,Mateosequedó atónitoyfurioso.Retenidopordosguardaespaldasnomuylejos,Mateorugiófueradecontrol“JoaquinYzaguirre,eresuncabrón!“.

LosguardaespaldasnodejarondecavarapesardelgritahistéricodeMateo

Nicolásmiró aJoaquinynosupoquédecir.DesdequeJoaquinconocióaCristina,habíaestadohaciendocosasmásalládelaimaginación

humana.

Entonces,Joaquínsintióquesucorazónsedetuvo instantáneamentealmirarladelicadaurnaquelepresentaron.

Sostuvolaumaensusbrazosconmanostemblorosasy ensangrentadascomosilehubierandrenadolaenergía.

Elhombrequesoliaserinfluyenteestabasentadojuntoalatumbadehormigónqueacababandecavar.Pareciaextrañamentetranquilo.

Nomostróningunaotraemoción,salvosusmanostemblorosasquesosteníanlaurna.

AlverelcomportamientodeJoaquin,Mateosintióqueledoliaelcorazón.“Joaquin,¿CómopudistedesenterrarlatumbadeCristina?¡Cabron1“.

LosojosdeJoaquinestabanrojos.SostuvolaurnadeCristinaypocoapocoperdiólaconcentración.Élpensó:“¿Cómoesestoposible?Cuandolallevéalaambulancia,¡Todavíaestaballorando!“.

Joaquinpareciatranquiloenlasuperficieperoestabaviolentamenteenconflictoensucorazón.

NicolásyCalebsemiraroneintentaronavanzar

AlveraJoaquinsosteniendolaurnade Cristina,Nicolássintióescalofrios.“Joaquin!¡Déjalo!“.

Joaquinabrazolaurnaensumanosinimportarlahendaensuabdomenymentalmentecomento:“Cristinaesmimujer.¡Esmia,vivaomuerta!“.

MateoseliberoenojadodelosguardaespaldasquelosujetabanycorrióhaciaJoaquin.“JoaquínYzaguirre,unapersonacomotúnuncatendráaalguienaquienamarentuvida!“.

Mateofuedetenidopordosguardaespaldas,ysusojossepusieronrojosdeira.“RosalíaincriminóaCristinahacetresaños.¡Tresañosdespués,RosaliajurófrenteamiquearruinaríaaCristina!“.

Agitado,MateoquisomataratirosaJoaquin.“Lamujerqueterodeaesmala.Cristinayyosomosinocentes.¡Elbebéestuyo!SoloqueriahacerquesoltarasaCristinaylamantuvierasalejadadeticonestemétodo.Sinolohubierahecho,lamujerviciosaencontrariaotrohombreparahacerlo.

ElrugidodolorosodeMateoresonóentodoslosrinconesdelcementerioContinuó:“NosólomatasteaCristina,sinoquetambiénmatasteatuhijonuevamente.Basura!“,

Nopudosoportarlastimar aunaniñatanquerida.

MateotemíaqueRosaliausaratrucosmásviciososconCristina.

AlnotarquelosojosenblancodeJoaquínseenfocabanlentamente,Nicolássecolocódetrásde Mateoensecreto.LuegogolpeóyMateocayólentamente.

NicolásdecidióhacerqueelchoferdeMateosellevaraaMateo.

Derepente,unrugidobestialvinodelcementerio.

“¿Quédemonios?”ANicoláslediotantomiedoqueselecayólabotelladeaguadelamano.

Lomás dolorosodelmundoeraenfrentarlamuertedealguien.

Enelcementerioaaltashorasdelanoche,JoaquinsostenialaurnadeCristinayllorabacomounniño.Sintióquesucorazónfueabiertoalafuerzaporalguien.Eldolorhizoquesucuerposeencogieramientrascaíaalsuelo.

Joaquínnotenjáningunaambición.Simplementequeríaconservaralachicaque teníatodasuatenciónpuestaenélhacíatresaños

Recompensas